Lieve vriendin

 In ByMarij

Dit is het meisje dat iedereen wel is opgevallen. Al vanaf de 1e klas heeft ze een lieve glimlach op haar gezicht. Maar dat is niet omdat ze zo van school houdt. Nee, dat is omdat ze van haar leven geniet. Ze is altijd sportief bezig om haar lichaam in ‘shape’ te houden. Je kunt alle sportzaken wel bij langs gaan of ze is er geweest. Ook al was het alleen maar om te vragen wat er allemaal te doen was en hoe duur het was. Want Marije moet weten hoe duur alles is anders komt haar ‘geldplanning’ in de war. Het is niet dat ze geen geld heeft, dat heeft ze wel, maar het gaat allemaal weer zo snel op. Dat is het kleine probleempje bij haar, ze kan haar loon nog geen week op haar rekening laten staan. Je kunt haast wel zeggen dat ze om de twee weken in de stad is om te kijken er of er nog leuke kleren voor haar bij hangen. Want dat is ook één van haar favorieten: urenlang door de stad sjouwen en dan met niks thuis komen. En dan de volgende dag weer gaan en dan binnen 1 uur bepakt en bezakt thuiskomen.

Ze is ook vaak te zien bij de kapper. Één keer in de maand moet ze weer een ander kleurtje rood in haar haar hebben. Noem alle kleuren rood maar op en ze heeft het in haar haar gehad! (Een beetje overdreven). Maar het wonderbaarlijkste is: het zit altijd in model! (Maar dat is dan ook de waarheid).

En dan heb je nog de liefde. Voor liefdesproblemen kun je altijd bij haar terecht, daar heeft ze een open oor voor. Maar ook bij haar is dat niet altijd rozengeur en maneschijn! Ze heeft al genoeg jongens gehad, maar ze kan de ware maar niet vinden. “Maar” zegt ze dan “ik ben nog jong en ik heb nog een heel leven voor me!”. Maar ze heeft ook geen tijd voor jongens want ze is al helemaal geconcentreerd voor de opleiding Modemanagement in Utrecht die ze na de havo hoopt te doen. Volgens mij heb ik nu genoeg dingen opgeschreven wat kan zeggen dat je Marije als je beste vriendin mag wensen.

Marije veel plezier in Utrecht en ik zal altijd aan je denken, ook al zit je een paar honderd kilometer verderop!

Heel veel liefs, 

Je vriendin

Lieve vriendin,

Bovenstaand stukje schreef  jij 17 jaar geleden over mij in het Havo 5 boek van ons laatste schooljaar 2000 / 2001. Super grappig en zó lief! Ik kwam het per toeval tegen toen ik met een schoolvriendin van de opleiding Modemanagement wat herinneringen ging ophalen. Die vriendin had ik al 11 jaar niet gezien, maar ze was in de buurt en kwam spontaan op de koffie. We bepten verder alsof we de dag ervoor nog aan de bar hingen van een hip café in Utrecht in een studentenhuis in Driebergen pannenkoeken bakten en goedkope huiswijn dronken alvorens we van een pyjama party genoten. Mijn studentenleven was niet bepaald rock & roll maar wél leuk!

Goed, terug naar jou. Hoe gaat het met je? Woon je nog steeds een paar honderd kilometer verderop? Wat doe je in het dagelijks leven? Heb je ook kinderen? Wat voor werk doe je? En hoe gaat het in de liefde? Hopelijk heb je nu een nieuwe vriendin met een ‘open oor’ voor alle liefdesproblemen want de liefde is nooit 100% rozengeur en maneschijn daar ben ik zelf ook wel achter.

Gelukkig heb ik de ware toch nog gevonden *veegt voorhoofd af* en ben ik inmiddels alweer 11,5 jaar gelukkig getrouwd. Nou ja, een huwelijk blijft een werkwoord zeggen ze toch. Klopt als een bus. We hebben 2 bloedjes van kinderen gekregen, een jongen én een meisje!! Een koningskoppel zeggen ze dan. Lucky me!

Nou en hoe het mij verder is vergaan: na het behalen van mijn diploma ging ik niet direct aan het werk. Ik had nog een heel leven voor mij, werken kon altijd nog! Ik wilde eerst nog iets meer van de wereld zien en vertrok voor 3 maanden naar Guatemala om Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen. Op onderstaande foto (let niet op mijn haar!!!) zit ik bovenop een 4000 meter hoge vulkaan die we in een paar uur hadden beklommen. Hier kijk ik heel blij, maar halverwege wilde ik al een keer opgeven en jankend naar beneden rollen. Niet gedaan natuurlijk.

Na deze reis (en wegens lege bankrekening) was het tijd om een grote mensen baan te zoeken! Ik vond mijn droombaan op het hoofdkantoor van Vroom & Dreesmann in Amsterdam. Ja man! Amsterdam. Ik, meisje uit Loppersum (Groningen) voelde mij echt een heuse wereldmeid in die multiculturele stad. Uiteindelijk bleek het werk iets minder uitdagend dan verwacht en verdiende ik véél te weinig geld, namelijk maar €1100 voor 38 uur. Ik weet niet meer of het nu bruto of netto was, maar het feit dat V&D nu failliet is lag in ieder geval niet aan te hoge personeelskosten dat kan ik je wel vertellen! (P.s: eigenlijk praat je ook niet over salaris dingen hè, maar aan jou kan ik dit wel kwijt en dat is zó fijn!)

Het bijhouden van een hippe kledingstijl en rode haarkleur is ook niet gratis dus mijn ‘geldplanning’ kwam al snel in de war. Ik betaalde ook €300 voor een kamer van 12m die ik huurde bij een alleenstaande vrouw en haar katten. Daarvoor bleek ik allergisch te zijn. (Voor de katten dan hè, niet voor de vrouw. Oké, ook een beetje voor de vrouw. En de veel te kleine kamer.)

Daarnaast werd mijn – inmiddels iets minder grote – ‘liefde’ voor Amsterdam niet gedeeld door mijn ware liefde (Rogier heet hij trouwens) in Enschede en dus kwamen de wekelijkse treinkaartjes ook nog als kostenpost op mijn planning te staan.

Met Rogier en zijn – maar inmiddels ook míjn – vrienden op een paar honderd kilometer afstand voelde ik mij in Amsterdam best weleens alleen. Ondanks mijn poging om bij diverse sportscholen (met lage abonnement kosten) al leg-liftend een praatje aan te knopen lukte het mij niet om Amsterdamse of andere multiculturele vriendinnen te maken.

Na 5 maanden hield ik het voor gezien en vond ik een baan op het hoofdkantoor van Wibra in Epe (Gelderland). Toen ik hoorde dat ik daar €700 méér ging verdienen hielden mijn flaporen niet meer op met klapperen. Ik deed mijn werk met heel veel plezier en leerde súper veel. En het salaris groeide ook nog eens mee met de ervaring! De kostenposten echter ook, want we kochten een huis en kregen 2 geldvreters wolkjes van kinderen. Daarbij kwam ook de Renault Laguna Stationwagen met veel kofferbak ruimte en trekhaak voor de caravan. Volgens de geldplanning was alles in ieder geval tip top in orde! Er kon zelfs nog een abonnement bij de sportschool vanaf, dus was ik dik tevree én in ‘shape’!

Maar goed, jij kent mij een beetje dus na 10 jaar bij Wibra begon het wel een beetje te kriebelen. Ik heb immers de ondernemersgeest van mijn vader en de creativiteit van mijn moeder dus ik bedacht dat ik voor mijzelf wilde beginnen. En dan ook gewoon echt een serieus bedrijf! Geen bedrijfje, maar serious business you know.

Ik stapte naar mijn baas en na 10 jaar trouwe dienst wilde hij mij gelukkig tegemoetkomen met een vaststellingsovereenkomst. Daarmee kon ik een WW-uitkering aanvragen! Vooral bij de combinatie UWV, uitkering en sollicitatieplicht gingen mijn nekharen overeind staan maar ja, de hypotheek moest betaald dus 75% van mijn laatst verdiende salaris is altijd nog beter dan niks en ik begreep ook wel dat een winstgevend bedrijf niet in één dag is gebouwd. Dus ik genoot van een steeds lager wordende uitkering tot ik vorig jaar November de laatste gestort kreeg. Ik leerde dat het UWV minder eng is dan ik dacht en dat een paar honderd euro eigenlijk heel veel is.

Waarom ik je dit allemaal vertel? Nou, ik ben altijd heel open en eerlijk tegen je geweest en jij weet hoe druk ik vroeger al was met mijn geldplanning. Die planning is nu echter meer dan ooit in de war dus je begrijpt dat ik daar weleens hardkloppingen van krijg. Ik schrijf er ook over in mijn blogs want ik moet het toch érgens kwijt, als je zin / tijd hebt moet je die maar eens lezen. Desondanks probeer ik mijn oren niet te laten hangen (no mountain vulcano too high, jeweettoch) en er van te leren: wat kan er beter / anders?

Je besluit jouw stukje met dat je mij als je beste vriendin mag wensen. Dat is lief, thanks! Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het op zich wel een goede eigenschap is om altijd lief te blijven lachen, vrienden te maken en je vrienden te helpen als ze je nodig hebben, BEHALVE als je dat in de rol van ondernemer doet….

Lief lachen en vriendelijk blijven doe ik natuurlijk nog steeds (de ene keer met iets meer moeite dan de andere keer), maar ik moet echt OPHOUDEN met vriendendiensten te verlenen als het om mijn werk gaat! En dan heb ik het niet over – jij doet iets voor mij, dan doe ik iets voor jou – maar meer van Ja tuuuuuuurlijk wil ik dat voor je doen! Super leuk, ik ben echt enthousiast. Voor €…. (vul een veel te laag bedrag in) kan ik dat voor je maken. Oh je wilt korting? Ja er kan nog wel iets vanaf en nee het is niet erg dat ik er dan zelf niks aan overhoud, we zijn toch vrienden!

Het kwartje viel tijdens een gesprek met iemand die mij wees op het feit dat ik mijn waarde veel te laag inschat en dat ik geen liefdadigheid instelling ben, maar dat ik een bedrijf met bijbehorende kosten moet runnen en onderhouden. Als ik zo doorga valt er helemaal niks meer te runnen en dan heb je mij pas écht aan het janken (al rollend over de grond).

Sjonge. Het is een ding hoor, dat ondernemen. Maar eerlijk? Ik geniet met volle teugen! Uiteraard heb ik weer een passend boek bij de bieb gehaald om mijn ‘nieuwe probleem’ aan te pakken. Want dat is mijn tactiek: constateren, verbeteren, vertrouwen & doorgaan. Het boek is geschreven voor iedereen die graag dromen wil waarmaken en écht goed durft te kijken naar het eigen geldgedrag. Oei, ik pak direct mijn wat verstofte geldplanning er weer bij en constateer niet heel verassend een enorme disbalans qua in- en uitgaven. De oplossing ligt voor de hand, namelijk het verhogen van mijn uurtarief. Because i’m worth it!

Vertel!! Wat is jouw verhaal? Welke fouten heb jij gemaakt en wat heb je ervan geleerd? Ik laat me graag inspireren.

Liefs,

 

 

 

 

 

Recent Posts

Leave a Comment