Er was eens een schakeltje

 In ByMarij

Het is donderdag, één dag voordat ik op vakantie ga en ik heb nog geen last van vakantie-stress. Wél van trouwkaarten-stress!

Voor mij ligt een berg van werk om tegenop te zien: een grote stapel hoezen, kaarten, labeltjes, gouddraad, dubbelzijdig tape en een gaatjes tang. De kaarten moeten in de hoezen geplakt worden, dichtgebonden met het gouddraad en daaraan het kleine labeltje met trouwdatum. Een unieke trouwkaart als eindresultaat, 100 stuks maar liefst.

Naast de tafel staat een doos met nóg eens 75 uitnodigingen die eenzelfde soort werkwijze nodig hebben als bovenstaande.

Aan de andere kant van de berg zit Liesbeth. Ze deed eerder mee aan de workshop “visionboard maken” en aan het eind van de workshop vroeg ze mij of ik wel eens een vrijwilliger kon gebruiken? “UUhhh Jahaaa!!!”. Ze gaf aan dat het voor haar een fijne afleiding zou zijn nu haar moeder in het ziekenhuis ligt en ze zelf na een periode van ziekte nog niet volledig aan het werk kan. Ik reageerde enthousiast op haar aanbod en we wisselden nummers uit.

En nu zitten we hier, To Get This Shit Done!! (Maakt Spierbal..)

Zie hieronder het eindresultaat! Totaal geen shit maar 175 prachtige trouwkaarten, klaar om op de post te gaan!

COLLAGE2

COLLAGE1

Tijdens het vouwen, plakken, knippen & knuppen leren we elkaar iets beter kennen. Liesbeth is 33, net als ik. En we zijn allebei de middelste uit een groot gezin, ik van 5 en zij van 7 kinderen.

Tot zover de gelijkenis.

Liesbeth heeft nauwelijks contact met haar broers en zussen, ééntje kon o.a. zijn handen niet thuishouden. Met haar ouders heeft ze inmiddels wel weer goed contact, maar haar moeder ligt in coma nadat ze niet meer wakker werd uit de narcose na een operatie. Het is nog onzeker of ze weer wakker zal worden. Ze verteld ook over een vriendin met 2 kinderen die allebei een chronische ziekte hebben. “Heb jij ook kinderen?” vraagt ze? “En zijn ze gezond?”.

Mijn oren beginnen steeds sneller te klapperen bij het horen van al deze narigheid. En ik begin mij ook een beetje schuldig te voelen! Zelf heb ik een zorgeloze, liefdevolle jeugd gehad. Ik heb er vrijwel alleen maar goede herinneringen aan en nog steeds heb ik heel goed contact met mijn ouders, broer en zussen. Zelfs met mijn schoonfamilie kan ik uitermate goed opschieten en voorzover bekend is iedereen gezond, ook mijn 2 kinderen. Het is haast irritant en ik vraag mij af, waarom zo’n verschil?? Geen antwoord.

familiekiek

Ik hoor een vervelend stemmetje fluisteren (jeweetwel, zo’n stemmetje dat iedereen heeft…):

“Dus jij denkt dat jij iets kunt betekenen voor jonge meiden met een ‘rugzakje’? Beetje creatief bezig zijn…dat helpt ze echt niet verder. En sowieso, wat heb jij nou meegemaakt in je leven? Jij kunt zonder passende opleiding echt niet zomaar maatschappelijk gaan zitten doen! En je hebt ook werkervaring nodig enzo.”

Een opleiding heb ik zeker gedaan, maar die had niks met zorg te maken. Ik wilde iets doen met mode en handel (“lekker oppervlakkig” buldert stemmetje) en kwam terecht op de Hogeschool voor Modemanagement in Doorn, of all places. Ik was nét 17 toen ik daar ook op kamers ging. Een heel wild studentenleven had ik niet en ik was enigszins onopvallend (behalve die keer dat ik mijn haar in 3 kleuren heb laten verven bij Kinki Kappers).

In die tijd had ik ook een vriend, ik noem hem even Peter. Ik weet niet of je het op die leeftijd verkering of relatie moet noemen maar we waren best serieus, het kwam zelfs tot een verloving… ja echt, What was I thinking?? Maar wijsheid komt met de jaren.

We liepen ongeveer 2,5 jaar met elkaar toen Peter vertelde dat hij werd misbruikt door een bekende van de familie. Er was een soort van mentaal machtspelletje gaande door hem financieel afhankelijk te maken. Sjonge, daar gingen mijn jonge oortjes dus ook van klapperen!! En ik had niks in de gaten. Long story short: we hebben de situatie met beide ouders besproken en om met de man in kwestie te breken kwam hij bij mijn ouders in huis wonen. Peter had geen inkomen meer dus mijn moeder wees hem op een vacature in de krant. Hij solliciteerde, werd aangenomen en na een aantal maanden is hij dankbaar weer uitgevlogen. De verkering/relatie is uitgegaan, maar ik weet dat hij nu een vrouw en kinderen heeft. Hopelijk leven ze nog lang, gezond en gelukkig samen!

Nu, heel veel jaren later realiseer ik mij dat ik misschien wel een positieve schakel ben geweest in het leven van Peter! En hij in dat van mij, want ik werd een stukje wijzer.

Wellicht kan ik nog vaker een schakeltje zijn. Of een puzzelstukje. Of… nou ja, iets creatiefs in ieder geval.

(…) Het is woensdag, 2 weken na mijn vakantie en voor mij ligt een berg werk om tegenop te zien: een stapel uitnodigingen, hangkaartjes, mint kleurig touw en een gaatjes tang. 75 unieke trouwkaart als eindresultaat!

Aan de andere kant van de berg zit Liesbeth. Haar moeder is kortgeleden toch nog plotseling overleden dus het is een fijne afleiding om even creatief bezig te zijn. Tijdens het vouwen, knippen & knuppen leren we elkaar weer iets beter kennen en blijken hier en daar ook nog overeenkomsten te hebben! We houden o.a. allebei van sporten.

We kijken elkaar aan en maken een spierbal…. Let’s Get This Shit Done!!

Liefs Marije

 

 

 

 

Recent Posts

Leave a Comment